COBI 5749 – Boeing B-17F Vliegende Vesting "Memphis Belle" - Executive Edition

Over het origineel

In de Tweede Wereldoorlog wierp de Boeing B-17 Flying Fortress meer bommen af dan elk ander vliegtuig, terwijl het als Amerikaanse viermotorige zware bommenwerper vooral boven Europa zijn sporen naliet.

Lengte

22.8 m

Hoogte

5.8 m

Gebouwd

12,731

Het toestel werd in het midden van de jaren dertig ontwikkeld voor de United States Army Air Corps, dat een snelle, hoogvliegende langeafstandsbommenwerper zocht. Boeing’s prototype Model 299/XB-17 deed het in een competitie beter dan twee rivalen, maar een crash kostte het bedrijf de eerste bestelling van 200 toestellen aan de Douglas B-18 Bolo. Toch volgden nog 13 extra B-17’s voor verdere beoordeling, en in 1938 kwam het type in dienst. Van meet af aan werd de B-17 door de USAAC, later de USAAF, gezien als een strategisch wapen, met zware defensieve bewapening als bescherming voor bereik en snelheid.

In inzet combineerde de B-17 hoogte en afstand met een relatief bescheiden bomlading, en dat maakte hem geschikt voor de daglichtcampagne boven Europa. De USAAF vloog er vanaf 1942 mee tegen Duitse industriële, militaire en civiele doelen, terwijl RAF Bomber Command ’s nachts aanviel. De eerste gevechtsinzet vond echter al plaats in de Pacific War, waar B-17’s Japanse schepen en vliegvelden bestookten. Buiten het bombardementswerk werd het toestel ook gebruikt voor transport, anti-onderzeebootoorlog en zoek- en reddingsacties.

In totaal werden 12.731 exemplaren gebouwd, waarmee de B-17 tot de derde meest geproduceerde bommenwerper uit de geschiedenis behoort. Het type verwierf daarnaast een reputatie van taaiheid, gevoed door verhalen en foto’s van zwaar beschadigde toestellen die toch terugkeerden naar hun basis.

Voor modelbouwers spreekt juist de combinatie van de lange romp van 22,8 meter, de hoge staart en de vier motoren aan, omdat die het silhouet van de B-17 direct herkenbaar maken.

Gebaseerd op Wikipedia.