COBI 5852 – Panavia Tornado GR.1

Over het origineel

Toen de Tornado op 14 augustus 1974 voor het eerst vloog, belichaamde hij een zeldzame samenwerking: een tweemotorig gevechtsvliegtuig met veranderlijke vleugelstand, gezamenlijk ontwikkeld door Italië, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland.

De ontwikkeling kwam voort uit Panavia Aircraft GmbH, het tri-nationale consortium van British Aerospace, MBB en Aeritalia. Het toestel moest een multirole platform worden dat binnen één ontwerp meerdere rollen kon vervullen, van aanval tot luchtverdediging. Die aanpak verklaart waarom de Tornado in verschillende luchtmachten afzonderlijke vliegtuigtypen kon vervangen. Binnen die familie verschenen drie hoofdvarianten: de IDS als fighter-bomber, de ECR voor elektronische gevechts- en verkenningstaken en de ADV als interceptor.

In dienst kwam de Tornado in 1979–1980 en werd hij gevlogen door de Royal Air Force, de Italiaanse luchtmacht en de Royal Saudi Air Force. Tijdens de Golfoorlog van 1991 voerden Tornado’s talloze aanvallen uit op lage hoogte en diep in vijandelijk gebied. Later verschenen ze ook in de Bosnische Oorlog, de Kosovo-oorlog, de Irakoorlog en bij operaties in Libië in 2011, terwijl kleinere rollen volgden in Afghanistan, Jemen en Syrië. De Tri-National Tornado Training Establishment op RAF Cottesmore hield bovendien de internationale samenwerking na de bouw in stand.

Als exportvoorbeeld bleef de Royal Saudi Air Force de enige operator buiten de drie partnerlanden. Dankzij de brede inzet kreeg het type een lange loopbaan, maar de bron noemt geen exacte totale productie of overgebleven originele toestellen. Opvallend is ook dat de Tornado volgens NATO’s Nuclear Planning Group het enige niet-Amerikaans ontworpen vliegtuig is dat is goedgekeurd voor het dragen van Amerikaanse kernwapens.

Voor modelbouwers spreekt juist de variabele vleugelstand aan, omdat die de Tornado meteen een herkenbaar profiel geeft en goed past bij een diorama van een lage-aanvalsmissie uit de Golfoorlog.

Gebaseerd op Wikipedia.